ZAPRASZAMY DO ZAPOZNANIA SIĘ Z BIBLIOGRAFIĄ PISARZY

Pisarze Sopotu

Tadeusz Gustaw Flach – Godlewski
Tadeusz Gustaw Flach – Godlewski (1900 – 1988)

Dr praw, malarz, poeta, publicysta. Urodził się w Stanisławowie. Z wykształcenia był prawnikiem, lecz niewiadomo, gdzie odbył studia.
Używał pseudonimów: Tadeusz Toporski, Therce Alf, Vetoniusz. Najpierw pracował w kolejnictwie austriackim w Galicji, a od 1918 r. w Polskich Kolejach Państwowych. W latach 1918 – 1919 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Za udział w wyzwalaniu Stanisławowa, otrzymał odznaczenie bojowe „Orlęta”.
Po odzyskaniu niepodległości ukończył studia prawnicze. W 1928 r. został zatrudniony w Ministerstwie Komunikacji w Deparatamencie Finansowym jako naczelnik wydziału i członek Komisji Usprawnienia Kolejnictwa.
W czasie II wojny światowej pracował w Krakowie na „Ostbahnie”. Uczestniczył w ruchu oporu i był dwukrotnie aresztowany przez gestapo w 1944 r., ale uciekł do swoich krewnych w Libercu. Repatriował się do Polski w 1951 r. i osiadł w Cieplicach Śląskich, gdzie podjął pracę jako wicedyrektor szkoły rzemiósł artystycznych i nauczyciel w przyzakładowej szkole Fabryki Maszyn Papierniczych. Następnie przeniósł się do Legionowa, a w 1975 r. do Sopotu, gdzie został już do śmierci.
Debiutował w 1917 r., publikując swoje wiersze i bajki dla dzieci, które także samodzielnie ilustrował. W prasie codziennej (m. in. w gazecie „Znicz” w Stanisławowie) pojawiały się jego humoreski. Przez następne lata rozwijał swój talent plastyczny. Szczególnie upodobał sobie malarstwo i grafikę. Malowane przez niego portrety i karykatury znalazły uznanie Mariana Szyjkowskiego, Mariana Mokwy, Arkadego Fiedlera i in. Nadal pisał wiersze, opowiadania, humoreski, ballady oraz utwory sceniczne, które publikował także w języku czeskim i niemieckim.
Był członkiem Stowarzyszenia Autorów Polskich od 1983 r., PTTK, Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zmarł w 1988 r. i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie.

Utwory sceniczne:
Uratował sytuację

Poezja:
Szumi las, Związek Nauczycielstwa Polskiego, Sopot, 1982.
Píseň klidně země (po czesku)
Waldidyll (po niemiecku)

Proza:
Uparte życie
Od Krakowa do Alp Ausriackich
Trylogia: Ucieczka Antoniego, Wymordowani, Wyzwolenie

Hanna Domańska
Hanna Domańska (1932 – 2009)

Historyk architektury i konserwator zabytków, publicystka, autorka książek poświęconych zabytkom kultury z terenu Pomorza Gdańskiego. Urodziła się w 1932 r. w Poznaniu.
Od 1946 r. mieszkała w Sopocie i tu w 1951 r. zdała maturę w liceum hotelarskim (przy dzisiejszej ul. Wosia Budzysza). W latach 1950 – 1952 uczęszczała do Ogniska Sztuk Plastycznych, po czym podjęła naukę w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie. W 1953 r. przeniosła się na Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie studiowała zabytkarstwo i konserwatorstwo. Po uzyskaniu dyplomu w 1959 r. rozpoczęła pracę w służbach konserwatorskich trwającą do 1989 r. Równocześnie zaczęła współpracować z czasopismami fachowymi, a także radiem i telewizją. Wygłaszała prelekcje dla przewodników PTTK oraz harcerzy. W 1977 r. uzyskała stopień doktora nauk technicznych na Politechnice Wrocławskiej. Od tego samego roku zaczęły się ukazywać jej publikacje popularno – naukowe.
W 1993 r. rozpoczęła wspólnie z Leonem Lifschesem (późniejszym mężem) działalność związaną z ratowaniem zabytków kultury żydowskiej. Oboje nawiązali także ścisłą współpracę z Urzędem Miasta w Sopocie, służąc fachową radą i pomocą. Od 1991 r. zajmowała się dziejami gdańskiej masonerii oraz zabytkowymi budynkami Sopotu, czego wyrazem były artykuły w „Roczniku Sopockim” oraz liczne publikacje książkowe.
Za swoją działalność otrzymała liczne odznaczenia państwowe i resortowe, a także okolicznościowe medale i nagrody, w tym „Sopocką Muzę”.

Proza:
Żarnowiec, Zakład Narodowy im. Ossoilińskich, Wrocław 1977.
Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk, 1981.
Śladami gdańskich zabytków, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk, 1987.
Miejsca pamięci czy niepamięci, Autograf, Gdańsk, 1988.
Kamienne drzewo płaczu, Krajowa Agencja Wydawnicza Gdańsk, 1991.
Kadisz gdańskich kamieni, Tu, Warszawa, 1994.
Żydzi znad Gdańskiej Zatoki, wyd. 2 rozsz., Tu, Warszawa, 2000.
Historia żółtej ciżemki, Oficyna Wydawnicza Promocja, Wrocław, 2001.
Zapomniani byli w mieście, Tu, Warszawa, 2001.
Gdańsk Zakon Synów Przymierza, Uraeus, Gdynia, 2002.
Opowieści sopockich kamienic, Polnord – Oskar, Gdańsk, 2005.
Eugenia pod Ukoronowanym Lwem, Polnord – Oskar, Gdańsk, 2006.
Magiczny Sopot, Polnord – Oskar, Gdańsk, 2007.
Tajemniczy Sopot, Polnord – Oskar, Gdańsk, 2008.
Sopockie rozmaitości, Polnord – Oskar, Gdańsk, 2009.

Zbigniew Jankowski
Zbigniew Jankowski (1931-)

Urodził się w 1931 r. w Bydgoszczy. Studia polonistyczne ukończył w Katowicach. Mieszkał w wielu miastach, m.in. w Pile, Rybniku, Wrocławiu, a w latach 1965-1971 w Kołobrzegu, gdzie pracował w przedsiębiorstwie połowowym „Barka”. Odbywał bałtyckie rejsy rybackie oraz rejsy oceaniczne (Atlantyk, Pacyfik). Od 1975 r. mieszka w Sopocie. W latach 1979- -1996 był aktywnie związany z Duszpasterstwem Akademickim oraz Duszpasterstwem Środowisk Twórczych w Gdańsku. Jako poeta debiutował w 1956 r. Wiersze Zbigniewa Jankowskiego ukazały się w kilkudziesięciu antologiach i innych publikacjach zbiorowych w kraju i zagranicą (m.in. w Niemczech, Szwecji, Rumunii, Grecji, Anglii, Czechosłowacji). Poeta jest laureatem wielu nagród literackich, m.in. honorowej nagrody „Gdańska Książka Roku 1978”, nagrody dwudziestolecia Czerwonej Róży (Koga Gdańska), nagród poetyckich im. Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, im. Św. Brata Alberta oraz im. Włodzimierza Pietrzaka. Zbigniew Jankowski jest członkiem PEN Clubu i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Twórczość indywidualna

Atlantyk, dnia…, Gdańsk 1983
Ciernie wody, 2003
Ciążenie morza, Kraków 1970
Cztery twarze domu: antologia rodzinna, Szczecin 1991
Dotyk popiołu: miniatury liryczne, Katowice 1959
Falochrony, Warszawa 1987
I gdyby wszystkie żagle, Kraków 1973
Kto żyje, Gdańsk1980
Morze przybywa z daleka: modlitwy i inne wiersze, Warszawa 1997
Odpływ. Sztuka ubywania, Gdańsk 2005
Ostrzeżenie przed lądem, Gdańsk 1977
Pacyfik, dnia…, Gdańsk 1993
Pełne morze: wybór wierszy, Gdańsk 1987
Poezje wybrane, Warszawa 1985
Port macierzysty, Gdańsk 1995
Posłańcy żywiołów, Pelplin 2001
Powiedz, Rabbi, Poznań 1999
Psałterz bałtycki: wiersze wybrane i nowe, Wrocław 1974
Rozmowa z ogniem, Katowice 1965
Słowo ostatnie i wciąż pierwsze: wiersze wybrane i nowe, Pelplin 2000
Spokojnie, wodo, Gdynia 1991
Szkice do oceanu, Gdańsk 1981
Tlen, Sopot 2003
Ucieczka ze statku, Gdańsk 1995
Według Jonasza, Warszawa 1983
Wejście w las, Katowice 1964
Wiązanie tratwy: [poezje], Wrocław 1976
Wielkie tło : wiersze nowe 1999-2001, Sopot 2001
Wysokie łowisko, Wrocław 1976
Zanurzenie: modlitwy poetyckie, Warszawa 1980
Żar, Lublin 1966
Żegluga: poemat, Gdańsk 1983
Żywioł wszelki: wiersze wybrane i nowe, Gdańsk 1978

Udział w publikacjach zbiorowych

Horoskop: pamiętnik ze współczesnej poezji polskiej, ułożyła na każdy dzień roku A. Kamieńska, Warszawa 1975
Malowanie w przestrzeni: almanach poetów ziemi koszalińskiej, wybór i posłowie A. Kamieńska, Poznań 1970
Morze u poetów: wierze i wypowiedzi współczesnych poetów polskich: antologia, Gdańsk 1977
Poeci i morze: antologia poezji o morzu, wybór, oprac. i wstęp L. Prorok, Gdańsk 1969
Reda: almanach Kołobrzeskiej Grupy Poetyckiej, Gdańsk 1969
Twarzą do słońca, Warszawa 1973
Węzły: forum młodych, red. R. Dżaman, Szczecin 1972
Z głębokości…: antologia polskiej modlitwy poetyckiej, oprac. A. Jastrzębski i A. Podsiad, Warszawa 1974

Jadwiga Lesiecka
Jadwiga Lesiecka (1921-)

Malarka, poetka. Urodzona w Warszawie, w Sopocie od 1945 roku. Brała udział w licznych wystawach malarskich, m.in. w Sopocie, Paryżu. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Gdańsku, muzeum w Tulonie, w Bibliotece Narodowej w Warszawie, w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie oraz w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie. Jako poetka debiutowała bardzo późno.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Maski dnia, Maski nocy, Pelplin 2001
Maski snów, Pelplin 2003

Sławomir Sierecki
Sławomir Sierecki (1924-)

siereckiProzaik, publicysta. Urodził się 15 lutego 1924 roku w Miedzeszynie koło Warszawy. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie. Studia porzucił dla dziennikarstwa. (Głos Wybrzeża, Wieczór Wybrzeża) . Debiutował jako prozaik opowiadaniem pod tytułem „Głos Ojczyzny” w 1945 roku. Pierwsze książkowe zbiory szkiców pod tytułem Strażnicy morza oraz Szkuner „Onake” ukazały się w 1951 roku. Jako powieściopisarz zadebiutował w 1959 roku książką „Ewangelina”.

Twórczość indywidualna

… i został tylko wiatr, Gdańsk 1987
Admirał Arciszewski, Warszawa 1953
Amulet Wielkiego Chana, Warszawa 1973
Bizantyjska noc, Warszawa 1982
Blues dla prezydenta, Warszawa 1972
Bogowie, złoto, karabiny, Warszawa 1986
Bracia Witalijscy, Gdynia 1962
Bractwo Tajnych Laborantów, Katowice 1988
Bukanierzy, Gdynia 1959
Burzliwe dzieje perły Antyli, Warszawa 1963
Cieśnina kapitana Kidda, Gdynia 1959
Czarny monastyr, Gdańsk 1975
Czart za kulbaką, Gdańsk 1987
Dalej tylko ciemność, Gdańsk 1985
Drapieżne ptaki nad Rio Maddalena, Warszawa 1984
Dziwna przygoda Cezara, Gdynia 1959
Ewangelina, Warszawa 1958
Grobowiec Wielkiego Szamana, Gdynia 1968
Jerzy Waszyngton, Warszawa 1970
Jeżeli idziesz nocą, Warszawa 1970
Jutro przed północą, Gdańsk 1987
Karnawał leśnych demonów, Gdynia 1968
Kawa po turecku czyli Niezwykłe przygody imć pana Jerzego Franciszka Kulczyckiego pod Wiedniem A.D. 1683, Warszawa 1980
Konwój do granic piekła, Warszawa 1989
Korsarze Morza Śródziemnego, Gdynia 1959
Ludzie znad rzeki James, Gdynia 1960
Milcząca oaza: powieść, Gdańsk 1973
Milczący rejs, Gdańsk 1981
Morze bez nocy, Warszawa 1976
Na pokładzie nie było nikogo, Gdańsk 1979
Nie zabijajcie Białego Jednorożca, Gdańsk 1977
Niebezpieczny czas orłów, Gdańsk 1983
Nocny reporter, Gdańsk 1972
Oberża w Terracinie: opowiadania, Gdynia 1964
Ognie nad Świętym Morzem, Gdynia 1966
Operacja „Wąż morski”, Warszawa 1954
Pałace Minotaura, Gdańsk 1990
Prawda i legenda o Dzikim Zachodzie, Warszawa 1960
Republika piratów, Gdynia 1959
Saga o Vinlandzie, Gdynia 1959
Salwa z lewej burty, Gdańsk 1951
Skaliste gniazdo Taurów, Gdańsk 1976
Skały Eola, Gdańsk 1980
Sokół morski, Gdynia 1959
Strażnica Srebrnych Mgieł, Warszawa 1972
Strażnicy morza, Gdańsk 1951
Szkuner „Onake”, Gdańsk 1951
Ślad zaginionej karawany, Gdańsk 1970
Tajemnice szalonej rzeki, Warszawa 1962
Ucieczka z Filadelfii, Gdańsk 1974
Upiory znikają o brzasku, Warszawa 1988
Widmo na Mewiej Rafie, Gdańsk 1978
Wieża zapomnienia, Warszawa 1986
Wrota pustyni, Gdynia 1961
Wydma Umarłych, Warszawa 1990
Zadanie specjalne, Warszawa 1978
Zaginiona eskadra, Warszawa 1952
Zagłada Wyspy Avira, Warszawa 1971
Zatoka Wielkiej Ciszy, Gdynia 1966
Zbuntowane okręty: opowieść, Warszawa 1954
Zemsta starca z gór, Warszawa 1975

Prace redakcyjne

Dorobek twórczy Pisarzy Wybrzeża Gdańskiego: 1945 – 1980, oprac. Jolanta Chilla, Teresa Radziszewska, Anna Woźniak; przedm. Sławomir Sierecki, Gdańsk 1981

Krzysztof Maria Załuski
Krzysztof Maria Załuski (1963-)

Krzysztof Maria ZałuskiUrodził się w Gdańsku w 1963 r. Prozaik, publicysta, wydawca; absolwent politologii Uniwersytetu Gdańskiego; od 1987 do 2004 roku przebywał zagranicą, najpierw w Anglii, potem w Niemczech. Debiutował w Polskim Radiu w 1980 roku.

Wydał trzy książki:
– zbiór opowiadań „Tryptyk bodeński” (Man Gala Press, Sopot 1996)
– niemiecka edycja „Bodensee Triptychon”, (Dr. Tibor Schäfer Verlag, Herne 2000, przekład Henryk Bereska i Agnieszka Grzybowska) oraz dwie powieści:
– „Szpital Polonia” (Obserwator, Poznań 1999),
– „Wypędzeni do raju” (Maszoperia Literacka, Gdańsk 2010).

Na motywach „Aussi” – jednego z opowiadań Tryptyku bodeńskiego, Telewizja Polska zrealizowała film „Wszyscy jesteśmy obcy” (reż. Krzysztof Magowski, seria „Współczesna proza polska”, rok. 1996).
W latach 1992–98 redagował i wydawał kwartalnik literacko-artystyczny „b1”, współpracował także z szeregiem pism w Niemczech i Polsce. Publikował w rozgłośniach radiowych i prasie w Polsce, Niemczech, Holandii, Szwajcarii i Kanadzie, m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Życiu”, „Twórczości”, „Przeglądzie politycznym”, „Czasie kultury” i „Zarysie”. Jego teksty za-mieszczane były także w antologiach „Zwischen den Linien” i „Lekcja pisa-nia”.

Jest również współredaktorem i uczestnikiem dwóch antologii współczesnej polskiej literatury („Napisane w Niemczech – antologia / Geschrie-ben in Deutschland – Anthologie” oraz „Neue Geschichten aus der Pollakey – Anthologie zeitgenössischer polnischer Prosa”), które ukazały się latem 2000 r. w Niemczech. Jako pisarz zapraszany był na szereg spotkań autorskich, festiwali kultury i targów książki, z których najbardziej prestiżowym wydarzeniem był udział w Międzynarodowych Targach Książki we Frankfurcie w 2000 r.

Załuski jest również autorem dwóch dużych projektów kulturalnych:
– „Dni Gdańskiej Kultury nad Jeziorem Bodeńskim” (w ramach Festiwalu Kultury Polskiej nad Jeziorem Bodeńskim – Friedrichshafen 1998) oraz
– „Dni Młodej Polskiej Literatury (we współpracy z Urzędem Kultury Miasta Singen – 1998) ”.
Obecnie przygotowuje kilka książki, m.in. powieść „Ségolène”, zbiór opo-wiadań „Abecadło zła”, oraz powieść „Siostra miłosierdzia”.

Od marca 2006 kieruje trójmiejskim miesięcznikiem kulturalno-informacyjnym „Riviera”.

Więcej na www.facebook.com/kmzaluski

Twórczość indywidualna

Tryptyk bodeński, Sopot: Man Gala Press 1996
Szpital Polonia, Poznań: Obserwator 1999
Wypędzeni do raju, Gdańsk: Maszoperia Literacka 2010

Antologie

Almanach literacki Bundesstraße 1, Dortmund: Grupa „b1” 1993
Lekcja pisania, Czarne: Wyd. Czarne 1998

Wybrane tłumaczenia na język niemiecki

Das Jahr 1994 (cykl 12 opowiadań). Przekład: Henryk Bereska. „Zwischen den Linien, Eine polnische Anthologie”. Hannover: Postskriptum Verlag 1996
Bodensee Triptychon, Przekład: Agnieszka Grzybkowska i Henryk Bereska. Herne: Tibor Schäfer Verlag 2000
Hospital Polonia, (fragmenty). Przekład: Judith Arlt. „Napisane w Niemczech – antologia / Geschrieben in Deutschland – Anthologie, Jestetten / Köln: b1 Verlag / Ignis e.V. 2000
Ségolène, (fragment). Przekład: Michael Steinhilper i Judith Arlt. „Neue Geschichten aus der Polla­key – Anthologie zeitgenössischer polnischer Prosa”. Jestetten / Berlin: b1 Verlag / Humboldt Universität 2000
Aussiedlerblues (fragment). Przekład: Agnieszka Grzybowska „Zarys – Kulturmagazin” nr 9/ Messel 2010

Monika Czerniewska
Monika Czerniewska (1960)

Poetka, prozatorka, tłumaczka, dziennikarka. Urodziła się w 1960 w Gdańsku. Jest absolwentką filologii angielskiej na Uniwersytecie Gdańskim. Pracowała jako pielęgiarka, ekonomistka, nauczycielka języków obcych. Należy do Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki „Brodwino”. Od dzieciństwa mieszka w Sopocie.

Źródło: J. Golec, Sopocki Album Bibliograficzny, OFFSETdruk i Media, Cieszyn, 2008, s. 336.

Proza:

Ptak w tunelu, Anagram, Warszawa, 1990.
Witaj, Europo, Anagram, Warszawa, 1991.
Krótkie opowiadania z pogranicza, Sopot, 1995.
Historia pewnego opętania, KELO, Gdańsk, 2002.
Cmentarze… i inne ogrody uciech, KELO, Gdańsk, 2003.
Sny mojego lustra, Towarzystwo Słowaków w Polsce, Kraków, 2005.

Poezja:

Herbatka u Markiza de Sade, Fundacja Sztuki, 1992.
Sen o Weronie, Fundacja Sztuki, 1994.
Arkadia płonie, KELO, Gdańsk, 1999.
Śmierć kolibra, Szczecin, 1999.
Czarodzieje krzyczą szeptem, KELO, Gdańsk, 2000.
Modlitewnik heretyczki, KELO, Gdańsk, 2001.

Przekłady:

Oz A., Aż do śmierci, Rebis, Poznań, 1996.
Weldon F., Przyjaciółki, Książnica, Warszawa, 2006.

Gabriela Urszula Bieńkowska
Gabriela Urszula Bieńkowska (1918 – 2004)

Nauczycielka i poetka. Urodziła się w Karczewie w Rosji. Jej matką chrzestną była Gabriela Zapolska.
W 1918 r. jej rodzice kupili majątek Łojewek w Łomży. Tamże ukończyła gimnazjum im. M. Konopnickiej i kursy pedagogiczno – metodyczne ze specjalnością nauczania początkowego. W 1940 r. wyszła za mąż za Mieczysława Bieńkowskiego, marynarza, aktywnego działacza kampanii wrześniowej i partyzantki AK.
W 1950 r. przeniosła się do Sopotu, gdzie przez kolejne dwadzieścia trzy lata pracowała kolejno w: Szkole Podstawowej nr 4 (1950 – 1954) , Szkole Podstawowej nr 9 (1954 – 1960) oraz Szkole Podstawowej nr 7 (1960 – 1973) .
Wiersze zaczęła pisać w wieku 80 lat. Wszystkie pozycje wydane były w niskich nakładach, dlatego jej twórczość jest tak mało znana. Zmarła w 2004 r. Pochowana jest na cmentarzu katolickim w Sopocie.

Poezja:

Strumienie życia, Sopot 1998.
Szumiące drzewa, Sopot 1999.
Zacisze mej duszy, Sopot 2000.
Smak serca, Sopot 2001.
Echa przeszłości, Sopot 2002.
Zapiski rodzinne, Sopot 2003.

Lesław Furmaga
Lesław Furmaga (1933-)

lesław furmagaProzaik marynista, mieszkaniec Sopotu – Brodwina. Urodził się 14 czerwca 1933 roku w Bychawie. Ukończył wydział Rybactwa Morskiego w Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie. Debiutował w 1966 roku opowiadaniem „Pierwsza miłość starego”. Debiut powieściowy to „Rzeka bez brzegu” – 1973. Opublikował między innymi powieści.: Lot Pingwina, Żagle w tarczy (1987) , Między Cape Yown i Casablancą (1989) . Jest autorem słownika dla dzieci pt.: Ortofrajda (1999) .

Twórczość indywidualna

Kawał nieba, Gdynia 1991
Kolorowa ortografia: słownik, Elbląg 1995
Krab i Joanna, Gdańsk 1977
Lot pingwina [T.] 1: Zaokrętowany, Gdańsk 1981
Lot pingwina [T.] 2: Słońcem i lodem, Gdańsk 1983
Lot Pingwina [T.3]: Burza i powrót, Gdańsk, 1981
Mały leksykon krzyżówki: w co się bawić…: kilkanaście tysięcy diagramów z autentycznych krzyżówek ułożonych w porządku wg ilości liter oraz alfabetycznie, Gdynia 1993
Mały słownik morski, Gdynia 1993
Między Cape Town i Casablanką, Gdańsk 1980
Między strugami deszczu, Gdańsk 1980
Ortofrajda: pamięciowo-wzrokowy słownik ortograficzny dla dzieci, Sopot 1999
Rzeka bez brzegu, Gdańsk 1974
Skarb z piaszczystego półwyspu: powieść dla młodzieży, Gdańsk 1976
Uniwersalny leksykon haseł do krzyżówek: (co, kto, kiedy, gdzie.. .) : [12 działów tematycznych], Gdynia 1994
Żagle w tarczy, Szczecin 1987

Konrad Łapin
Konrad Łapin (1915-2009)

Poeta, pisarz, dziennikarz, twórca radiowy.edward lapin Urodzony w Moskwie, wraz z rodziną przeniósł się na Litwę, gdzie skończył studia. W Sopocie mieszkał od 1945 roku, od 1956 roku był na stałe związany z rozgłośnią Polskiego Radia w Gdańsku. Autor powieści, wierszy, tekstów piosenek i twórca satyr. Piosenki pisał pod pseudonimem Jacek Kasprowy. Był współautorem librett do musicali wystawianych w teatrach muzycznych w Gdyni, Lublinie, Łodzi i Zabrzu. Był autorem i współautorem radiowych Szopek noworocznych. Był także członkiem ZAIKS-u. Zmarł 2 maja 2009 roku.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Głos z Litwy (powieść)
Kraina Ostrobramskiej Pani (powieść)
Na ojczyzny łono (powieść)
Bagatela z bożej łaski (powieść)
Strofy niepokorne (zbiór wierszy)

Wanda Staroniewicz
Wanda Staroniewicz (1949-)

Pseudonim artystyczny Dusia. Autorka tekstów literackich, poetka, kompozytorka, wokalistka i dziennikarka. Podczas studiów, w gdańskim klubie studenckim „Żak” założyła i prowadziła razem z bratem Wojciechem Staroniewiczem, kabaret poetycki Salon Duśki i Wojtka. Napisali ok. 50 piosenek, koncentrowali w Polsce i we Francji. Po 1981 roku zaczęła pisać scenariusze sztuk radiowych dla Teatru Polskiego Radia w Warszawie. Wspólnie z Andrzejem Kadłubickim i Maciej Kosteckim założyła zespół Kochankowie Rudej Marii. Po 2000 roku wyjechała do Londynu, gdzie śpiewała swoje piosenki razem z angielskimi muzyki. W latach 2005-2006 na scenie Teatru Atelier pojawiły się dwa spektakle muzyczne „W przechyle” oraz „Brat Szot” autorstwa Wandy Staroniewicz i Krzysztofa Kwiatkowskiego. Współpracuje z lokalnymi pismami i „Kuryerem Sopockim”.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Jadwiga Elżbieta Zwara
Jadwiga Elżbieta Zwara (1957-)

Dziennikarka, pisarka. W Sopocie od 1971 roku. Od 1998 do 2001 roku była wydawcą i redaktorem naczelnym miesięcznika dla sopocian „Nasza Perła”.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Anioły. Lustro duszy i losu, Białystok 2002
Idź za aniołem, Wrocław 2004
Anioł Stróż imienia, Wrocław 2004

Jerzy Afanasjew
Jerzy Afanasjew (1932 – 1991)

Jerzy AfanasjewPisarz, poeta, reżyser, architekt. Urodził się w Nowej Wilejce koło Wilna. Po II wojnie światowej przeniósł się do Białegostoku, gdzie ukończył technikum budowlane. Następnie przeniósł się do Sopotu. Rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej, lecz zrezygnował z nich i przeniósł się do Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Sopocie, gdzie w 1960 uzyskał absolutorium. Sześć lat później ukończył także Państwową Wyższą Szkołę Teatralną i Filmową w Łodzi.
Obok Zbyszka Cybulskiego i Bogumiła Kobieli był jednym z założycieli teatrzyku „Bim – Bom”, w którym od 1954 do 1959 r. pełnił funkcję aktora i kierownika literackiego. Następnie powstał teatrzyk „Co to” i „Cyrk rodziny Afanasjeff”. Ten ostatni prowadził jako kierownik artystyczny, reżyser i aktor wraz ze swoją żoną Aliną Afanasjew.
Pracował jako reżyser filmowy w Zespołach Filmowych „Kadr” i „Plan”, a w latach 1973 – 1982 był głównym reżyserem TVP Gdańsk oraz prezesem gdańskiego oddziału Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Przez wiele lat współpracował z tygodnikiem „Przekrój”, na łamach którego zyskał popularność jako „Afanasjew z Sopotu”. Od 1962 – 1964 r. kierował także działem poezji miesięcznika „Litery”.
Jego debiutem literackim był tom opowiadań „Mucha i anioł”, a teatralnym realizacja „Indyka” Sławomira Mrożka w Teatrze Nowym w Łodzi.
Afanasjew należał do najosobliwszych zjawisk współczesnej kultury polskiej. Był zaangażowany w Społecznym Komitecie Budowy Pomników Ofiar Grudnia w Gdyni. W momencie wprowadzenia stanu wojennego został pozbawiony kierownictwa w TV z powodu odmowy kolaboracji i oddania legitymacji partyjnej. Od tego czasu współdziałał z podziemną „Solidarnością”, m. in. brał udział w wystawach sztuki niezależnej w galerii przy kościele św. Michała w Sopocie.
Zmarł w 1991 r. Pochowano go na cmentarzu katolickim w Sopocie. W 1993 r. w oliwskim Pałacu Opatów Muzeum Narodowe w Gdańsku zorganizowało retrospektywną wystawę pt. „Afanasjew z Sopotu”. W połowie lat 90. na budynku, w którym mieszkał przy ul. 3 Maja w Sopocie, umieszczono tablicę pamiątkową.

Źródło: Socha R.: Bedeker sopocki

Maryla Hempowicz
Maryla Hempowicz (1939)

Pisarka. Urodziła się w miejscowości Długosiodło. W 1958 r. ukończyła szkołę pielęgniarską w Warszawie i podjęła pracę w Miejskim Szpitalu Dziecięcym. W 1972 r. uzyskała dyplom ukończenia studiów na Wydziale Filologii Polskiej i Słowiańskiej na Uniwersytecie Warszawskim.
Rok później przeprowadziła się na Wybrzeże. Pracowała w dziale reklamy Wydawnictwa Morskiego oraz Centrum Techniki Okrętowej w Gdańsku, gdzie pełniła funkcję redaktora. Od 1990 r. szefem sekretariatu NSZZ „Solidarność”, lecz po roku przeszła do w pracy w Nadbałtyckim Centrum Kultury, gdzie zatrudniono ją w charakterze konsultanta ds. literatury (1992 – 1995) oraz rzecznika prasowego (1996 – 2001) .
Pisała recenzje, artykuły i opowiadania w czasopismach: „Dziennik Bałtycki”, „Guliwer”, „Filipinka”. Jest także autorką słuchowisk emitowanych w Radiu Gdańsk.
Otrzymała wyróżnienie Polskiej Sekcji IBBY za organizację sesji naukowych w NCK „Klasycy literatury krajów nadbałtyckich” oraz Nagrodę Jubileuszową Prezydenta Miasta Sopotu z okazji 50 – lecia twórczości literackiej.
Była założycielką Klubu Zonta International w Gdańsku, pierwszą prezydent, później członkiem zarządu, a od 2004 r. członkiem honorowym. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz Stowarzyszenia Przyjaciół Sopotu. Mieszka w Sopocie.

Proza:

Dzielny statek, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1985.
Krystyna, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, 1988.
Bogna, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk, 1991.
Karolino, pamiętaj…, Filipinka, Warszawa, 1996.
Ona była modelką, Mirex, Gdańsk, 1999.
Julia i mężczyźni, Zysk, Poznań, 2007.

Słuchowiska radiowe:

Obca w rodzinie, Polskie Radio, Gdańsk, 2000.
Ona była modelką, Polskie Radio, Gdańsk, 2002.

Franciszek Grucza
Franciszek Grucza (1911 – 1993)

Ksiądz katolicki, działacz i pisarz kaszubski. Urodził się w Pomieczyńskiej Hucie. Ukończył gimnazjum i liceum im. Jana III Sobieskiego w Wejherowie w 1933 r.. Tam zainteresował się kaszubszczyzną i teatrem. Wystąpił m. in. w sztuce ks. Bernarda Sychty „Gwiôzdka ze Gdańska”. Po maturze poszedł do wojska w Łodzi, po czym uczył się w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Był czołowym działaczem Koła Kaszubologów, współpracował z pismem „Zrzesz Kaszëbskô” pod pseudonimami: Barnim, Gowit, Klejnocz i Woltóvk, pomagał wydać powieść Aleksandra Majkowskiego „Żëce i przigodë Remusa” i „Kaszebskiji pjesnjôk” Jana Trepczyka. Organizował przedstawienia teatralne, m. in., „Wo Panu Czorlińskim, co do Pucka séce jachôł” H. Derdowskiego, „Hanka się żeni” ks. B. Sychty.
Jako wikary w Piecach koło Starogardu Gdańskiego został aresztowany przez gestapo już w październiku 1939 r., lecz w grudniu został zwolniony. Przejął parafię w Gowidlinie, gdzie wstąpił do Tajnej Organizacji Wojskowej Gryf Pomorski i został kapelanem lokalnych oddziałów. W 1944 r. został ponownie aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Stutthof. W trakcie „marszu śmierci”, czyli ewakuacji obozu w 1945 r., udało mu się zbiec. Ukrywał się aż do zakończenia wojny.
Po wyzwoleniu Gdańska przybył do Oliwy, gdzie biskup gdański Carl Maria Splett inkardynował go i zlecił obowiązki wikariusza parafii katedralnej w Gdańsku Oliwie. Zaś w 1946 r. powierzono mu zarząd nowo utworzonej parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sopocie. Pełnił tam funkcję proboszcza do 1983 r. W latach 1960 – 1978 był dziekanem dekanatu obejmującego parafie Wrzeszcza, Oliwy i Sopotu. W 1961 r. otrzymał tytuł szambelana papieża Jana XXII oraz prałata. Przez długie lata F. Grucza pełnił funkcję przewodniczącego Diecezjalnej Komisji do Spraw Śpiewu Kościelnego i Muzyki Sakralnej.
Jako pisarz debiutował w 1935 r. w „Zrzesz Kaszëbskô” nowelą „Svjęto w umarlich”.
Był autorem sztuk scenicznych, przeważnie o treści obyczajowo – ideowej. Fragmenty drobnych utworów drukował w „Kaszëbach”. Niektóre teksty ukazały się także w „Kaschubische Anthologie” F. Neureitera.
Największym osiągnięciem ks. Gruczy było skaszubienie i powielenie „Mszë swjętij” oraz wydanie Nowego Testamentu – „Kaszëbskô Biblëjô”. Niestety tłumaczenie czterech ewangelii nie uzyskało zgody Konferencji Biskupów Diecezjalnych. Swoje krytyczne uwagi wyrazili językoznawcy J. Treder oraz E. Fryczkowski. Według drugiego z wymienionych, Grucza „nie ustrzegł się błędów w zakresie języka, wiarygodności teologicznej, faktograficznej oraz filologicznej przekładu”. Recenzent zakwestionował także fakt, że podstawą przekładu była łacińska Neowulgata. Za główne źródło uznał Biblię Tysiąclecia.
Franciszek Grucza zmarł w 1993 r. i został pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie.

Svjęto w umarlich, [w:] Zrzesza Kaszëbska, 1935.
Cholera (sztuka teatralna) , przed 1939.
Mszô Śwjętô w jęzëku kaszëbsczim, 1985.
Kaszëbskô Biblejô. Nowi Testament. IV Ewangelije, Mlondianum, Poznań, 1991 – 1992.

Wojciech Stanisław Kass
Wojciech Stanisław Kass (1964-)

Pseudonim Łukasz, Rycerzyk. Dziennikarz, redaktor, pisarz, poeta, muzealnik. Od 1997 roku przeniósł się na Mazury, gdzie objął funkcję dyrektora Muzeum K.I.Gałczyńskiego w Praniu i Muzeum Michała Kajki w Ogródku. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wiersze publikował m.in. w „Toposie” „Gazecie Wyborczej”, „Życiu”. Laureat nagrody „Nowa Okolica Poetów” za rok 2004. Członek redakcji dwumiesięcznika „Topos”. W 2005 nagrał swoje wiersze dla II programu Polskiego Radia do programu z cyklu „100 lat poezji polskiej”, oraz dla Radia Gdańsk do programu z cyklu „Poeci czytają swoje wiersze”. Współzałożyciel i prezes Sopockiego Towarzystwa Kulturalnego. W latach 1993-1997 współinicjował upamiętnienie w Sopocie takich twórców jak Klaus Kinski, Zbigniew Cybulski, Andrzej Dudziński, Czesław Miłosz.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Aj, moi dawno umarli, Sopot 1995
Zderzenia, 1996
Do światła, 1999
Jeleń Thorwaldsena, 2000
Leśniczówka i poeta, 2000
Prószenie i pranie, 2002
Tu gdzie się gwiazdy zbiegły…, 2004
Gwiazda głóg, 2005
Pęknięte struny pełni. Wokół Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, 2005

Prace zbiorowe:
Zbigniew Cybulski, aktor XX wieku, 1997

Maria Odyniec
Maria Odyniec (1914-2010)

maria odyniecUkończyła historię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pierwsze utwory literackie drukowała jeszcze przed II Wojną Światową w młodzieżowy Dziś i Jutro. W okresie okupacji współpracowała z podziemnym pismem narodowym Szczerbiec. Z zawodu nauczycielka. Autorka wierszy, wspomnień (Cela nr 32, 1991) i opowieści biograficznych (Dom pod Campi, 1991, Między świtem a zmierzchem, 1992, Dzieci zawieszenia broni, 1996) ; mieszkanka Sopotu – Brodwina. Zmarła w styczniu 2010r.

Twórczość indywidualna

Cela nr 32, Gdańsk 1990
Dom pod Campi, Gdańska 1991
Dzieci zawieszenia broni: opowieści biograficzne, Gdańsk 1996
Gdynia w prasie niemieckiej Wolnego Miasta Gdańska 1920-1939, Gdańsk 1983
Między zmierzchem a świtem, Gdańsk 1992
Organy oliwskie, Gdańsk 1959
Pod znakiem gęsi, Gdańsk 1998
Samotność i morze, Gdańsk 2002

Udział w antologiach i publikacjach zbiorowych

Penetracje: almanach literacki nauczycieli, wybór Jan Mołd, Warszawa 1987
Weryfikacje: almanach literacki nauczycieli, wybór i oprac. Jan Mołda, Warszawa 1982

Mirosław Stecewicz
Mirosław Stecewicz (1930-)

stecewiczUrodził się 26 marca 1930 roku w Warszawie, mieszka w Sopocie – Kamiennym Potoku; poeta i animator kultury. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. Debiutował w roku 1956 wierszami drukowanymi w Po prostu, natomiast jego pierwszy tomik poetycki Blaszane liście ukazał się w roku 1959. Autor licznych książek dla dzieci, a także blisko 20 tomików wierszy.

Twórczość indywidualna

Blaszane liście, Gdynia 1959
Bruegel – Borges: komunikacja: kwiecień–maj 1998: (poematy) , Gdańsk 1998
Chłopiec z bębnem na głowie, Bydgoszcz 1988
Czerwona poduszka i owad: (wiersze 1994-1996) , Gdańsk 1996
Droga jednego człowieka, Gdańsk 1985
Fajeczka Żołnierza Cybuchowicza, Gdańsk 1990
Fioletowy ptak o wielkich oczach, Gdańsk 1990
Inżynieria twórczego myślenia: samouczek stymulowania pracy koncepcyjnej, Gdańsk 1999
Jeźdźcy do kwiatów, Kraków 1966
Kochankowie w kuchni Nezvala, Gdańsk 1972
Kontynent, Gdańsk1974
Kosmiczne ZOO, Gdańsk 1990
Latająca ośmiornica: bajki malarskie, Katowice 1988
Lenistwa kochania, Warszawa 1987
Listonosz na śniegu, Kraków 1984
Łakomy pancernik i inne bajki z wyspy Umpli-Tumpli, Kraków 1986
Miasto z chmur: komiks, Gdańsk 1989
Mur, Gdańsk 1983
Muzykę każdy widzi: (poematy) 1991-1996, Gdańsk 1996
Na wyspie Umpli-Tumpli. [Cz.] 1, Gdańsk 1985
Na wyspie Umpli-Tumpli. [Cz.] 2, Gdańsk 1987
Niebieskie dzieci. Cz. 1-2, Gdynia 1990
Nowa wyspa skarbów, Szczecin 1988
Olbrzymy na wyspie, Warszawa 1990
Pięć żelaznych słoni: bajki malarskie, Warszawa 1988
Pojedynek czarodziejów, Warszawa 1990
Równaj do Mileny ; Człowiek Batalion, Gdańsk 1980
Seans: (poematy-dialogi) [1985-1996], Gdańsk 1996
Skały, fale, rafy – chwała żaglowcom: czerwiec–lipiec 1998: (poematy morskie) , Gdańsk 1998
Stacja bezsennych lokomotyw, Szczecin 1986
Tortowy hipopotam: bajki malarskie, Warszawa 1990
Tyrady: wiersze dla inżynierów, Gdynia 1967
Wieża z bielą, Warszawa 1989
Wulkany cioci Titli, Bydgoszcz 1988
Wyspa cdn, Gdańsk 1978

Udział w antologiach i publikacjach zbiorowych

Almanach Młodych: proza i poezja : 1962/3, wstęp Stanisław Zieliński, Warszawa 1965
Beethoven w poezji polskiej XX wieku, [wybór wierszy Zbigniew Kościów, Opole 1981
Poeci pomorscy: almanach, red. Maria Kowalewska, Gdynia 1962
Poeci pomorscy: almanach. 2, wybór tekstów Jerzy Kwiatkowski, Gdynia 1964
Szedł czarodziej: antologia wierszy dla dzieci, wybór i oprac. Wiesław Kot, Rzeszów 1986

Mieczysław Zydler
Mieczysław Zydler (1899-1971)

Pisarz, marynista i tłumacz. Urodził się w Warszawie, 28 września 1899 roku. W 1938 roku wydał we Lwowie swoją pierwszą książkę „Urlop na wodzie”. Do Sopotu przybył po II wojnie światowej; wtedy też zostaje członkiem Związku Literatów Polskich. Pisał scenariusze, opowiadania, felietony. W 1959 roku za opowiadanie „Chleb to razowy”, otrzymał pierwszą nagrodę na ogólnopolskim konkursie literackim Klubu Marynistów. Zmarł w 1971 roku; został pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Urlop na wodzie, Lwów 1938
Chleb to razowy, Gdynia 1959

Stanisława Fleszarowa – Muskat
Stanisława Fleszarowa – Muskat (1919 – 1989)

Pisarka, poetka, publicystka. Urodziła się w Siennowie koło Przeworska. Dzieciństwo i młodość spędziła w Kole.
Już jako uczennica gimnazjum debiutowała utworami poetyckimi na łamach „Gazety Kolskiej”. W 1936 r. podjęła studia na Wydziale Prawno – Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Podczas okupacji wywieziono ją na przymusowe roboty do Bawarii, skąd uciekła i do 1944 r. ukrywała się we Lwowie. Tam pod nazwiskiem panieńskim matki (Isakiewicz) opublikowała swoją pierwszą książkę dla młodzieży. W 1944 r. przeniosła się do Częstochowy, a rok później do Gdyni. W latach 60. na stałe zamieszkała w Sopocie przy ul. Abrahama 11a.
Od 1945 do 1946 r. była dziennikarką „Dziennika Bałtyckiego. Wróciła do tego zawodu na jeden rok w 1955 r. W tym czasie pracowała jako instruktor kulturalno – oświatowy w Gdyni, kierownik literacki Teatru Wybrzeże (1950 – 1953) i „Estrady” (1953 – 1955) .
Chętnie uczestniczyła w życiu literackim Sopotu. Należała do Związku Literatów Polskich i dwukrotnie była prezesem jego gdańskiego oddziału. W latach 1962 – 1964 r. pełniła funkcję radnej w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Gdańsku. Od 1962 – 1973 r. była członkiem kolegium redakcyjnego działu prozy miesięcznika „Litery”, a w 1965 r. przyjęto ją do Rady Programowej Wydawnictwa Morskiego.
Jest autorką wierszy i piosenek, utworów prozatorskich, słuchowisk radiowych, sztuk scenicznych, librett operowych i operetkowych, scenariuszy filmowych i widowisk telewizyjnych. Napisała ponad dwadzieścia powieści o tematyce morskiej i życiu mieszkańców Wybrzeża. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Zajmowała wysokie lokaty w plebiscytach czytelniczych.
Zmarła w 1989 r. i została pochowana w Sopocie. Po śmierci, jej drugi mąż, Tadeusz Muskat, powołał do życia Fundację im. Stanisławy Fleszarowej – Muskat, której zapisał dom i prawa autorskie do jej książek, a także stypendia dla studentów filologii polskiej Uniwersytetu Gdańskiego oraz młodych literatów. Bogate archiwalia i rękopisy zostały zaś przekazane do Działu Rękopisów Biblioteki PAN w Gdańsku. Od 2001 r. jedna z alejek w Parku Północnym w Sopocie nosi imię Stanisławy Fleszarowej – Muskat.

Powieści, opowiadania:

W służbie morza, Ezop, Częstochowa, 1946.
Pozwólcie nam krzyczeć, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1957.
Lato nagich dziewcząt, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1960.
Przerwa na życie, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1960.
Kochankowie róży wiatrów, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1961.
Milionerzy, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1961.
Czterech mężczyzn na brzegu lasu, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1963.
Szukając gdzie indziej, Wydawnictwo Morskie, Gdynia, 1965.
Zatoka śpiewających traw, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1967.
Powrót do miejsc nieobecnych, Wydawnictwo Morskie, Gdynia, 1968.
Jedna noc z tamtych lat, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1969.
Wczesną jesienią w Złotych Piaskach, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1970.
Wizyta, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1971.
Dwie ścieżki czasu, Wydaw. Min. Obrony Narowowej, Warszawa, 1973.
Tak trzymać, T.1: Wiatr od lądu, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1974.
Kochankowie muszą się rozstać, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1975.
Piękna pokora, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1975.
Tak trzymać, T.2: Brzeg, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1976.
Tak trzymać, T.3: Niepokonani. niepokorni, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1977.
Złoto nie złoto, Wydaw. Min. Obrony Narowowej, Warszawa, 1979.
Most nad rwącą rzeką, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1984.
Czarny warkocz, Glob, Szczecin, 1985.
Pasje i uspokojenia, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1987.
Pod jednym dachem, Glob, Szczecin, 1988.
Stangret Jaśnie Pani, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1989.
Portret dziewczyny na zielonym tle, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, 1991.
Łza, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1992.
Nie wracają na obiad, Polnord – Oskar, Gdańsk, 1998.
Noc pod Alpami, Polnord – Oskar, Gdańsk, 1999.

Literatura dziecięca:

Prześliczna bajeczka o misiu z miasteczka, Lwów, 1944.
ABC morskie, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1948.
Wycieczka – ucieczka, Ruch, Warszawa, 1968.
Papuga pana profesora, Ruch, Warszawa, 1970.

Poezja:

Sen o morskiej potędze: poemat z czasów Władysława IV, Fregata, Sopot, 1948.

Filmografia:

Spotkania w mroku, [na podst. S. Fleszarowa – Muskat, Pozwólcie nam krzyczeć], Reż. W. Jakubowska, 1960.
Ucieczka – wycieczka, [na podst. S. Fleszarowa – Muskat, Ucieczka – wycieczka], Reż. J. Kędzierzawska, 1972.
Nicponie, [na podst. S. Fleszarowa – Muskat, Papuga pana profesora], Reż. L. Migielska, 1973.
Miasto z morza, [ na podst. S. Fleszarowa – Muskat, Tak trzymać], Reż. A. Kotkowski, 2009.

Scenariusze, utwory sceniczne, słuchowiska:

Niepolityczna szopka polityczna, Gdynia, 1946.
Chopin i Zuzka: sztuka w 3 aktach, 1949.
Niespodzianka, 1954
Sublokator do wszystkiego, Teatr Technikum Budowy Okrętów, Gdańsk, 1956.
Za sto lat, albo kiedy indziej: opowiadanie niezupełnie fantastyczne, Polskie Radio, Gdańsk, 1957.
Kochankowie muszą się rozstać, Polskie Radio, Gdańsk, 1958.
Cudzoziemcy, Teatr Popularny, Grudziądz, 1959.
Milionerzy: powieść radiowa, Polskie Radio, Gdańsk, 1960.
Ostatni koncert, Polskie Radio, Warszawa, 1960.
Zbieg, Polskie Radio, Warszawa, 1961.
Zrodzeni w nocy, Polskie Radio, Gdańsk, 1961.
Kochankowie róży wiatrów: powieść radiowa, Polskie Radio, Gdańsk, 1961.
Dom na górze, Teatrzyk Politechniki Gdańskiej „Kabała”, Gdańsk, 1962.
Jedna noc z tamtych lat, Polskie Radio, Gdańsk, 1964.
Biedny pan Peney, Polskie Radio, Gdańsk, 1965.
Ten Braun, Polskie Radio, Warszawa, 1968.
Gruszeczka, czyli wizyta obcej pani, Teatr Telewizji Polskiej, Warszawa, 1968.
Dialog z minionym czasem, Teatr Telewizji Polskiej, Wrocław, 1968.
Zatoka śpiewających traw, 1969.
Tam i gdzie indziej, Teatr Telewizji Polskiej, Łódź, 1969.
Ludzie znad zatoki, Teatr Telewizji Polskiej, Gdańsk, 1969.
Wakacje, Teatr Polskiego Radia, Warszawa, 1969.
W czas wojny i w czas pokoju, Teatr Polskiego Radia, Gdańsk, 1970.
Krajobraz dla wnuka, Teatr Polskiego Radia, Warszawa, 1971.
Korzeń, łodyga, kwiat, Teatr Telewizji Polskiej, Warszawa, 1972.
Mglista droga do Sacramento, 1973.
Nasza wielka, piękna zabawka, Teatr Polskiego Radia, Warszawa, 1974.
Poszukiwania, Reż. Z. Wardejn, Teatr Telewizji Polskiej, Gdańsk, 1974.
Wzór dla bohatera, Polskie Radio, Warszawa, 1976.
Wszystko jedno gdzie, Polskie Radio, Warszawa, 1981.

Publikacje w antologiach i pracach zbiorowych:

W służbie morza, [w:] W służbie morza: opowiadania i wiersze dla dzieci, Ezop, Częstochowa, 1946, s. 3 – 10.
Dzień nad morzem, [w:] Morze: wybór poezji i prozy, Oprac. J. Stępowski, Wyd. 2, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1954, s. 187 – 188.
List z Gdańska, [w:] Księga morza: antologia, Oprac. E. Kochanowska, Wojewódzki Dom Twórczości Ludowej, Gdańsk, 1962, s. 159 – 160.
Modlitwa do dnia; Ludzie naszego kraju; My umieramy co dzień; W przeddzień wyrwania zęba; Ballada czerwcowa; Pieśń o sośnie; Początek przemijania, [w:] Poeci pomorscy: almanach, Red. M. Kowalewska, Wydaw.Morskie, Gdynia, 1962, s. 39 – 45.
Pozdrowienie wigilijne, [w:] Ksiega morza: antologia, Oprac. E. Kochanowska, Wojewódzki Dom Twórczości Ludowej, Gdańsk, 1962, s. 137 – 138.
Tego dnia pogoda była tak samo promienna…, [w:] XII Zjazd Pisarzy Ziem Zachodnich i Północnych w Gdańsku 1 – 3 IX 1969, Red. A. Walczak, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1969, s. 9 – 12.
Wszystko co piękne trwa zbyt krótko… , [w:] XII Zjazd Pisarzy Ziem Zachodnich i Północnych w Gdańsku 1 – 3 IX 1969, Red. A. Walczak, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1969, s. 136 – 137.
Wzór dla kapitana, [w:] Kiedy to się zaczyna: wybór opowiadań, Horyzonty, Warszawa, 1972, s. 51 – 74.
Ukazywać bogate dziedzictwo duchowe naszego narodu, [w:] Wojsko w literaturze: materiały z Sesji literackiej „Obraz współczesnego życia ludowego Wojska Polskiego w literaturze” zorganizowanej w 30 rocznicę Sił Zbrojnych PRL, Wyb. i oprac. F. Kulej, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1974, s. 218 – 223.
Ten termin, [w:] W korcu maku: opowiadania z konkursu „Kultury” i „Czytelnika”, Wyb. M. Mirecka, Czytelnik, Warszawa, 1977, s. 65 – 76.
Ballada czerwcowa, [w:] Piosenki gdańskich kapel podwórkowych, Wojewódzki Ośrodek Kultury, Gdańsk, 1981, s. 26 – 27.
Ludzie dzielą się na…; Kobiety dzielą się na…; Szczęście jest…; Głód podczas wojny…, Wyb. i oprac. G. Łoś, Printex, Białystok, 2002, s. 40, 51, 128, 194.

Maria Teresa Augustyniak
Maria Teresa Augustyniak (1943)

Lekarz, otalaryngolog, poetka. Urodziła się w Chełmnie. W latach 1961 – 1967 odbyła studia na wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku. Otrzymała nagrodę rektorską za pracę w społeczną – prowadziła Pracownię Plastyczną ZSP i działalność plastyczną w kabarecie „Sphincter”.
W 1969 r. pracowała w przychodni miejskiej w Sopocie, a od 1970 r. w Szpitalu Miejskim w Gdyni na oddziale laryngologii oraz w Wojewódzkiej Poradni Onkologicznej. Jest współtwórcą i działaczem Gdańskiego Oddziału Laryngetomowanych oraz Stowarzyszenia Wspierania i Rozwoju Laryngologii Gdańskiej „Laryngo – Progress”. Członek Komisji Rewizyjnej Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Otalaryngologów – Chirurgów Głowy i Szyi.
Działała w „Solidarności”. W 1988 r. należała do komitetu Strajkowego Pracowników Służby Zdrowia, m. in. Podpisywała umowy pomiędzy komitetem a wojewodą.
Jest założycielką Sopockiego Towarzystwa Kulturalnego, organizacji charytatywnej „LOS” oraz stowarzyszenia „Artyści Sopot AS”. Od 1993 r. należy do Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki „Brodwino”. Debiutowała w 1986 r. na łamach dwutygodnika katolickiego „Gwiazda Morza”.

Poezja:

Kamień na dnie czułości, Sopockie Towarzystwo Kulturalne, Sopot, 1996.

Edwin Jędrkiewicz
Edwin Jędrkiewicz (1888 – 1971)

Poeta, prozaik, dramaturg, tłumacz. Urodził się w Wadowicach. Studiował filologię klasyczną i filozofię na Uniwersytecie Lwowskim.
Po studiach uczył w szkołach średnich we Lwowie i Ołomuńcu. W latach 1920 – 1924 był prezesem Oddziału Lwowskiego Związku Literatów Polskich. Jego sztuki teatralne cieszyły się duża popularnością we Lwowie.
Pod koniec lat 20. przeprowadził się do Gdańska i został nauczycielem w Gimnazjum Polskim Macierzy Szkolnej. W 1944 r. po zajęciu Lwowa przez ZSRR uczył w tamtejszej szkole średniej, lecz jeszcze w tym samym roku ewakuował się na Węgry. Po wojnie wrócił na Wybrzeże i zamieszkał w Sopocie.
Brał czynny udział w życiu literackim. Był współzałożycielem Gdańskiego Oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich, którego także był prezesem w latach 1946 – 1948. Patronował akcji Wieczory Dobrej Książki organizowanej przez Klub Literacki. W 1948 r. uhonorowano go nagrodą literacką miasta Gdańska.
W 1951 r., przeniósł się do Poronina. Zmarł w 1971 r. podczas wizyty u syna w Mediolanie.

Przekłady:

Mussolini B., Mowy, Spółka Akcyjna Wydawnicza, Lwów, 1920.
Ogier K., Dziennik podróży do Polski 1635-1636, Cz. 1, Biblioteka Miejska. Towarzystwo Przyjaciół Nauki i Sztuki, Gdańsk, 1950.
Ogier K., Dziennik podróży do Polski 1635-1636. Cz. 2, Biblioteka Miejska. Towarzystwo Przyjaciół Nauki i Sztuki, Gdańsk, 1953.
Erazm z Rotterdamu, Pochwała głupoty, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1953.
Modrzejewski A. F., O poprawie Rzeczypospolitej, PIW, Warszawa, 1953.
Modrzejewski A. F., Mowy, PIW, Warszawa, 1954.
Antologia poezji polsko – łacińskiej 1470 – 1543, PIW, Warszawa, 1956.
Modrzejewski A. F., Pisma, PIW, Warszawa, 1957.
Apulejusz, Metamorfozy albo złoty osioł, PIW, Warszawa, 1958.
Wiszowaty A., O religii zgodnej z rozumem, PIW, Warszawa, 1960.
Krzycki A., Poezje, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1966.
Janicki K., Carmina: dzieła wszystkie, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1966.
Modrzejewski A. F., Wybór pism, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1977.

Poezja:

Pieśń o ogniu i wodzie, Lwów, 1924.
Poezje wybrane, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1978.

Proza:

Bibliografia historyi literatury i krytyki literackiej polskiej za rok 1907, Nakł. Towarzystwa Liter. im. A. Mickiewicza, Lwów, 1911.
Świątki i centaury, Towarzystwo wydawnicze Lwów, Lwów, 1921.
Daimonion Ti, Czytelnik, Warszawa, 1962.
Archanioł z toporem u wrót raju
Pewna przygoda filmowa, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1965.
Kukły mistrza Damiana, Śląsk. Katowice, 1966.
Wender, wender Aryjani, Śląsk, Katowice, 1968.
Wykładacze snów, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa, 1987.
Droga z Martynowic, 1938.
Gra, PIW, Warszawa, 1960.
Jędrek i szczęście, 1929.
Sąd, 1934.

Dramat:

Swaróg, 1930.
Saul król, przed 1939.
Czerwony młyn, 1920 – 1921.
Maska tragiczna

Eugenia Kochanowska
Eugenia Kochanowska (1914-1995)

Urodziła się 9 lutego 1914 roku w Turku. Ukończyła filologię polska na Uniwersytecie Warszawskim. Animatorka życia kulturalnego Wybrzeża, prezes powstałego tuż po wojnie w Sopocie Klubu Literackiego. Pracowała m.in. w Polskim Radio w Gdańsku i Wydawnictwie Morskim. Debiutowała w 1952 roku opracowaniem „Morscy pracownicy naukowi”. Autorka popularnych opowieści biograficznych i antologii poetyckich. Pośmiertnie otrzymała najwyższe izraelskie odznaczenie państwowe „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. Zmarła 20 marca 1995 roku.

Twórczość indywidualna

Dżentelmeni, furiaci, pantoflarze: mężowie sławnych żon, Sopot 1992
Imię za człowiekiem idzie: zbiór 1, Warszawa 1989
Odeszli w cień, Gdańsk 1981
Żony sławnych mężów, Gdańsk 1989

Prace redakcyjne i antologie

Dziecko – uśmiech świata: antologia, oprac E. Kochanowska, Gdańsk 1961
Pegazemprzez szkolny rok, wybór pod red. Adrianny Ponieckiej-Piekutowskiej ; [poszczeg. działy oprac. Eugenia Kochanowska i in.], Warszawa 1982
Morscy pracownicy nauki, 1952
Najsłodsze imię matka: antologia, oprac. E. Kochanowska, Gdańsk 1960
Strofy o poetach, oprac. E. Kochanowska, Gdańsk 1960
To i owo o morzu, czyli 210 pytań na tematy morskie, Gdańsk 1962
Ziemia zakwitnie miłością…: programy poetyckie na dzień 8 marca, wybór tekstów i kompozycja programów E. Kochanowska, Warszawa 1964

Jan Piepka
Jan Piepka (1926-2001)

jan piepkaProzaik, poeta i autor utworów scenicznych. Urodził się 8 lutego 1926 roku w Łebnie k. Wejherowa. Ukończył średnią szkołę pedagogiczną i przez kilka lat był nauczycielem, a później dziennikarzem w tygodniku „Rybak Morski”, gdzie zyskał uznanie pisanymi po kaszubsku gawędami. Współzałożyciel Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego. Od 1958 roku był członkiem Związku Literatów Polskich. Debiutował w 1955 roku pod pseudonimem Staszków Jan tomem wierszy i opowiadań kaszubskich „Naszé stronë”. Zmarł w 2001 roku.

Twórczość indywidualna

Choróbsko: komedia, Gdańsk 1968
Cień słońca, Warszawa 1984
Cisza, Warszawa 1970
Czułość słowa, Gdańsk 1980
Dzierzby w głogach, Warszawa 1968
Hanesk, Warszawa 1957
Kamiszczi, Gdańsk 1983
Komu przypisano miłość…, Gdańsk 1976
Moja kotka, mój kot, Gdańsk 1983
Naszé stronë: wybór wierszy i opowiadań kaszubskich, Warszawa 1955
Purtkowe stegny: opowiadania, Warszawa 1956
Rozmowy z Cieszkiem, Gdynia 2006
Sto jedna chwilka, Gdynia 1961
Szumiące wrzosy, Gdańsk 1972
Torbus i reszta zgrai, Warszawa 1978
Wieża z domem, Warszawa 1974

Udział w antologiach i publikacjach zbiorowych

Antologia współczesnej poezji ludowej, oprac. Jan Szczawiej, Warszawa 1967
Daljagljady, Mińsk 1975
Kaschubische Anthologie, wybór i oprac. F. Neureiter, München 1973
Modra struna: antologia poezji kaszubskiej, 1973
Piaśnica: poezja i fragmenty prozy w wyborze W. Kiedrowskiego, Gdańsk 1971
Pomorze i morze w poezji, zebrali i oprac. Barbara Arsoba, Józef Borzyszkowski, Gdańsk 1998
Rödnô zemia: zbiór pieśni kaszubskich Jana Trepczyka, w oprac. Juliusza Mowińskiego na 2, 3 i 4 głosy a cappella i z fortepianem, Gdańsk 1974
Rozśpiewane morze: śpiewki, ballady, szanty i piosenki morskie, zebrała i oprac. Halina Stefanowska, Gdańsk 1975
Święti dzél dësze: antologia kaszubskiej poezji religijnej, zebrał i przygot. do dr. wraz z przedm. Jan Walkusz, Pelplin 1981
Współczesna literatura kaszubska: 1945-1980, Jan Drzeżdżon, Warszawa 1986

Irena Suchorzewska
Irena Suchorzewska (1913-2003)

Urodziła się 2 maja 1913 roku w Warszawie. Tam skończyła Państwową Szkołę Fotografiki, a następnie wstąpiła na Uniwersytet Warszawski, gdzie do wybuchu wojny, studiowała psychologię wychowawczą. Do Sopotu przyjechała 12 maja 1945 roku. Po wojnie pracowała początkowo w Bibliotece Miejskiej w Sopocie, a po ukończeniu studiów bibliotekarskich przeszła do Biblioteki Wojewódzkiej w Gdańsku. Stworzyła tam Ośrodek Metodyczny Czytelnictwa Dziecięcego, który stał się wzorem dla podobnych powstających w całej Polsce placówek. Wypracowała szereg pomocy metodycznych, organizowała kursy i seminaria, lekcje biblioteczne, konkursy i szkolenia dla bardzo wielu bibliotekarzy z całej Polski, z zakresu znajomości literatury dziecięcej, psychologii wychowawczej i pracy z dziećmi w bibliotekach publicznych. Za swoją działalność była uhonorowana szeregiem wyróżnień i odznaczeń, m.in.: Zasłużony Ziemi Gdańskiej, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej i Zasłużony dla Miasta Gdańska. Przez okres pracy w bibliotekarstwie pisała utwory dla dzieci. Wiersze zamieszczane były w czasopismach dla dzieci oraz przedrukowywane do kolejnych antologii i podręczników. Wanda Grodzieńska, redaktor popularnego pisma dla dzieci „Świerszczyk” określiła twórczość Ireny Suchorzewskiej jako „czystą lirykę dziecięcą”. Wiersz „Mam trzy lata” stał się niemal „lekturą obowiązkową” każdego maluch w przedszkolu. Współpracowała z Polskim Radio w Gdańsku pisząc słuchowiska dla dzieci. Jej wielką pasją była fotografia. Współpracowała z przedwojennym miesięcznikiem „Pani domu”, wystawiała w salonie firmy fotograficznej „Alfa” przy ul. Mazowieckiej. W 1987roku odbyła się Jej wystawa pt. „Wizyta starszej Pani” w Galerii Fotografii w Gdańsku. Była członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików oraz Stowarzyszenia Autorów Polskich i Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki im. Jerzego Tomaszkiewicza „BRODWINO”. W czerwcu 2002 roku odbył się w Urzędzie Miasta benefis Ireny Suchorzewskiej. Jest autorką książek: Coś się stało, Dyrdymałki i inne wiersze, Halo, Babusiu!, Kiedy babcia była mała, Mam trzy lata, Mam trzy lata i inne wiersze. Zmarła 9 grudnia 2003 roku.

Twórczość indywidualna

Chwalipięta, Warszawa 2004
Cisza, Kraków 2003
Co się stało?, Warszawa 1996
Dyrdymałki i inne wiersze, Warszawa 1988
Głośno, Kraków 2003
Halo, Babusiu!, Warszawa 1991
Kiedy babcia była mała, Warszawa 1991
Mam trzy lata, Warszawa 1984
Mam trzy lata i inne wiersze, Warszawa 2003

Udział w antologiach i publikacjach zbiorowych

Błękitne dobranocki. 22 opowiadania i wiersze polskich autorów, Poznań 1998
Zosia Samosia i inne wiersze o dzieciach, Poznań 2002
Wiersze dla dzieci, Poznań 2004
Dobranocki, Poznań 2002

Teresa Ferenc
Teresa Ferenc (1934)

Poetka. Urodziła się w 1934 roku w Kolonii Ruszów na Zamojszczyźnie. W 1943 roku jej rodzice zostali zamordowani przez hitlerowców. Odtąd mieszkała w kilku miejscowościach na Lubelszczyźnie, m.in. w domach dziecka w Zamościu i Międzyrzeczu Podlaskim. W 1954 roku wyjechała do Katowic, gdzie po ukończeniu Studium Nauczycielskiego otrzymała dyplom pedagoga plastyka. Przez kilka lat była nauczycielką w Liceum Pedagogicznym w Rybniku. W 1956 roku wyszła za poetę Zbigniewa Jankowskiego. Wspólnie zorganizowali Klub Literacki „Kontakty”, a w okresie od 1959 do 1965 coroczne Rybnickie Dni Literatury. W Rybniku przyszły na świat córki Aneta (poetka Anna Janko) i Milena (poetka Milena Wieczorek) . W 1965 roku cała rodzina przeniosła się do Kołobrzegu. W 1971 roku nastąpiła przeprowadzka do Wrocławia, a w 1975 do Sopotu.
Zadebiutowała w 1958 roku. Jej wiersze są publikowane w wielu pismach w kraju i za granicą, w antologiach i publikacjach zbiorowych, a noty biograficzne także w bibliografiach, słownikach oraz publikacjach poświęconych historii literatury.
Wielokrotnie nagradzana, m. in. Nagrodą poetycką im. Stanisława Piętaka, honorową nagrodą Klubu Krytyki Literackiej „Gdańska Książka Roku 1980”, nagrodami im. Św. Brata Alberta oraz im. Włodzimierza Pietrzaka – za twórczość religijną. W 1993 r. została laureatką nagrody prezydenta miasta Sopotu „Sopocka Muza”.
Była prezesem oddziału ZLP w Gdańsku przed jego rozwiązaniem. W latach 80. współpracowała z Kręgiem Literackim „Wiązania” przy bazylice św. Mikołaja oraz Duszpasterstwem Środowisk Twórczych w Gdańsku. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz Polskiego PEN Clubu.

Poezja:

Moje ryżowe poletko, Wydawnictwo Dolnośląskie, Katowice, 1964.
Zalążnia, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1968.
Godność natury, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1973.
Ciało i płomień, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1974.
Małżeństwo; Erotyki, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1975.
Poezje wybrane i nowe: 1958-1975, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, 1976.
Wypalona dolina, Czytelnik, Warszawa, 1979.
Poezje wybrane, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa, 1980.
Pieta, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1981.
Najbliższa ojczyzna, Krajowa Agencja Wydawnicza, Gdańsk, 1982.
Grzeszny pacierz, W Drodze, Poznań 1983.
Poezje wybrane, Czytelnik, Warszawa 1984.
Drzewo dziwo, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1987.
Kradzione w raju: wiersze o miłości wybrane i nowe, Glob, Szczecin, 1988.
Nóż za ptakiem, Czytelnik, Warszawa, 1988.
Cztery twarze domu. Antologia rodzinna: Teresa Ferenc, Zbigniew Jankowski, Anna Janko, Milena Wieczorek, Glob, Szczecin, 1991.
Swallowing Paradise. Poems, Chattanooga, 1992.
Wiersze, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław, 1994.
Boże pole: wiersze nowe 1988 – 1996, W Drodze, Poznań, 1997.
Psalmy i inne wiersze dawne i nowe, Polnord – Oskar, Gdańsk, 1999.
Dzieci wody: wiersze z morzem, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, Sopot, 2003.
Stara jak świat, Polnord – Oskar, Gdańsk, 2004.
Ogniopis, Nowy Świat, Warszawa, 2009.

Scenariusze, utwory sceniczne, słuchowiska:

Pieśń o naszym morzu, Telewizja Polska, Gdańsk, 1969.
Dzieci ognia – dzieci wody, Polskie Radio, Warszawa, 2004.

Maria Boduszyńska – Borowikowa
Maria Boduszyńska – Borowikowa (1910 – 1992)

Tłumaczka, pisarka, eseistka. Urodziła się w Chojnie Nowym na Lubelszczyźnie. Studiowała filologię polską na uniwersytecie Warszawskim. W 1939 r. otrzymała doktorat z filozofii w zakresie filologii polskiej ze specjalizacją pomocniczą w anglistyce.
Przed wojną pracowała jako nauczycielka i korespondentka zagraniczna. Współpracowała także z Polskim Radiem. W czasach okupacji przebywała w stolicy, działając w służbie sanitarnej Armii Krajowej. Po powstaniu warszawskim osadzona została w obozie przejściowym w Pruszkowie, skąd uciekła do Malinówka, a potem do Końskich.
Po wojnie pracowała w Instytucie Bałtyckim, wraz z którym w 1948 r. przeniosła się z Bydgoszczy do Sopotu. Później w latach 1963 – 1965 zatrudniono ją w Pracowni Dokumentacji i Informacji Naukowej Komitetu Badań Morza PAN. Prowadziła prace naukowo – wydawnicze, biograficzne i dokumentacyjne. W latach 50. była sekretarzem redakcji miesięcznika „Technika Morza i Wybrzeża”.
Była aktywnym członkiem Związku Literatów Polskich w Gdańsku, Związku Nauczycielstwa Polskiego i PTTK. Jako tłumaczka zadebiutowała przekładem Okrutnych opowieści N. Monsarrata.
Pod koniec życia zamieszkała w Gdyni w domu „Za Falochronem”. Zmarła w 1992 r.. Pochowana jest na cmentarzu witomińskim.

Przekłady:

Walmsley L., Trzy gorączki, Wydaw. Morskie, Gdynia, 1960.
Lewis N., W cieniu wulkanów, PIW, Warszawa, 1965.
Maxwell G., Były sobie wydry trzy…, Wydaw. Morskie, Gdynia, 1965.
Farrel M., Łzy twoje przestałyby płynąć, T. 1-2, PIW, Warszawa, 1967.
Shaw I., Współcześni Hamleci: opowiadania, Książka i Wiedza, Warszawa, 1970.
O’Connor F., Święte wrota, PIW, Warszawa, 1971.
Allen J., Morskie lata Conrada, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1971.
Conrad J., O życiu i literaturze, PIW, Warszawa, 1974.
Defoe D., Przygody kapitana Singletona, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1974.
Haldane H., Pani de Maintenon królowa Francji, PIW, Warszawa, 1974.
Sherry N., Zachodni świat Conrada, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1975.
O’Conor F., Prawdziwy mężczyzna: opowiadania, wyd. 2, Książka i Wiedza, Warszawa, 1975.
Lotti P., Rybak islandzki, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1976.
Monsarrat N., Trzy korwety, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1977.
Browing R., Justynian i Teodora, PIW, Warszawa, 1977.
Boxer C. R., Morskie imperium Holandii 1600 – 1800, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1980.
Braudel F i in., Morze śródziemne: region I jego dzieje, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1982.
Neureiter F., Historia literatury kaszubskiej, Zrzeszenie Kaszubsko – Pomorskie, Gdańsk, 1982.
Watt I., Conrad w wieku dziewiętnastym, Wydaw. Morskie, 1984.
Marryat F., Okręt widmo, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1987.
Monsarrat N., Okrutne morze, T. 1-2, wyd. 7, Wydaw. Min. Obrony Narodowej, Warszawa, 1988.
Shaw I., Lucy Crown, Książnica, Katowice, 1991.
Wechsberg J., Królowie walca: życie, czasy i muzyka Straussów, wyd. 2, PIW, Warszawa, 1999.

Proza:

Życie jak płomień: o życiu i pracach Józefa Borowika, Wydaw. Morskie, Gdańsk, 1972.

Maszynopisy:

Arka
D jak Dawid
Szymek Pogoda

Bohdan Kubicki
Bohdan Kubicki 1938-1994

Redaktor, pisarz, nauczyciel, krytyk literacki. Urodzony w Działoszynie, od 1945 roku zamieszkał w Sopocie. Należał do grupy poetyckiej „Wymiary”, pisał poezje, eseje, recenzje. Był nauczycielem języka polskiego i angielskiego w Sopocie. Związany był również z czasopismem bibliotekarzy, księgarzy i wydawców „W kręgu książki”, a także z „Gdańskim Rocznikiem Kulturalnym”. Był redaktorem naczelnym w Wydawnictwie Morskim. Po stanie wojennym został sekretarzem redakcji „Tygodnika Solidarność”, założył własną oficynę wydawniczą wydał kilka książek. Zmarł w 1994 roku i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Poranna podróż z biegiem rzeki, Gdańsk 1983

Ewa Polińska-Mackiewicz
Ewa Polińska-Mackiewicz (1947-)

ewa polinska mackiewiczUrodziła się w 1947 roku w Łodzi. Z wykształcenia socjolog i teoretyk muzyki; zajmowała się krytyką muzyczną i publicystyką kulturalną. Wykładowca akademicki. Autorka tłumaczeń literackich, m.in. dla Teatru „Atelier” w Sopocie. Prezes Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki im. Jerzego Tomaszkiewicza „Brodwino”.

Twórczość indywidualna

Listy, 2009
I zapłakał Bóg, 2002
Boję się ciemności, 1999
Co piątek zapalam świece, 1997
Wyznam, 1994

Prace redakcyjne

Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2002, Sopot 2002
Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2003, Sopot 2003
Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2004, Sopot 2004
Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2005, Sopot 2005
Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2006, Sopot 2006
Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2007, Sopot 2007
Miejsce obecności: antologia poetów i pisarzy Sopotu 2008, Sopot 2008

Lena Tomaszewska
Lena Tomaszewska (1935-)

lena Mieszkanka Sopotu – Kamiennego Potoku. Urodziła się 8 maja 1935 roku w Leśniczówce, k. Chełma Lubelskiego. Z zawodu nauczycielka. Wiersze publikuje w prasie od 1975 roku. Wydała między innymi tomiki poezji: „Ziemi kłaniam się nisko”, „Cztery pory ziemi”, „Z ziemią pod stopami” i „Krzyk nad ziemią”. Jest też autorką tekstów piosenek prezentowanych na kasecie Po prostu życie.

Twórczość indywidualna

Cisza nad ziemią…, Gdańsk 1997
Cztery pory ziemi, Gdańsk 1991
Krzyk nad ziemią, Gdańsk 1998
Ku ziemi moim pochyleniem, Sopot 2003
Z ziemią pod stopami, Gdańsk 1997
Ziemi kłaniam się nisko, Gdańsk 1986
Ziemia miejscem błądzących, Gdańsk 2000
Ziemia utraconych miłości, Sopot 2002

Udział w antologiach i publikacjach zbiorowych, prace redakcyjne

W cieniu Neptuna: almanach Literackiego Klubu Nauczycieli w Gdańsku, zespół red. Lena Tomaszewska, Gdańsk 1994

Wojsław Brydak
Wojsław Brydak (1942)

Publicysta, tłumacz, autor sztuk teatralnych. Urodził się w 1942 r. w Krakowie. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Sopocie oraz Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Zelwerowicza w Warszawie (1981, reżyseria) .
W latach 1966 – 1974 roku członek Redakcji Muzycznej Polskiego Radia w Gdańsku. Od 1979 do 1982 roku kierownik literacki i reżyser w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a od 1983 do 1986 w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie. Od 1988 do 1990 był sekretarzem redakcji miesięcznika literacko – artystycznego „Autograf”. Następnie w okresie 1996 – 1998 kierował działem kulturalnym w „Głosie Wybrzeża”. Autor felietonów w tygodniku „Wybrzeże”, później w „Głosie Wybrzeża” (1994 – 1996 i 1998 – 2005) . Stały współpracownik TVP3, programu „Kamerton” poświęconego muzyce klasycznej (1994 – 2000) .
Od 1994 r. związany z wydawnictwem „Rebis”, a od 1995 r. pełni funkcję redaktora naczelnego „Rocznika Sopockiego”. Pracuje w Akademii Muzycznej w Gdańsku jako koordynator programu Unii Europejskiej „Erasmus”. Prowadzi także zajęcia poświęcone muzyce i teatrowi na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku i na Uniwersytecie Gdańskim.

Przekłady:

Dexter C., Ta dziewczyna jest martwa, Phantom Press International, Gdańsk, 1991.
Updike J., Przypomnij się, Króliku, Phantom Press International, Gdańsk, 1993.
Tey J., Zaginęła Betty Kane, Marpress, Gdańsk, 1993.
Fromm E., Kryzys psychoanalizy, Rebis, Poznań, 1995.
Kesey K., Pieśń żeglarzy, Rebis, Poznań, 1996.
Rushdie S., Ostatnie westchnienie Maura, Rebis, Poznań, 1997.
Wharton W., Historie rodzinne, Rebis, Poznań, 1998.
Shakespeare N., Tancerz, Rebis, Poznań, 1999.
Rushdie S., Ziemia pod jej stopami, Rebis, Poznań, 2001.
Lowry M., Usłysz nas, Panie, z niebios miejsca Twego, Rebis, Poznań, 2003.
Auster P., Noc wyroczni, Rebis, Poznań, 2004.
Xingijan G., Góra duszy, Rebis, Poznań, 2004.
Fowler K. J., Klub miłośników Jane Austin, Rebis, Poznań, 2005.
Updike J., Miasteczka, Rebis, Poznań 2006.
King R., Ekslibris, Rebis, Poznań, 2007.
Allen W., Czysta Anarchia, Rebis, Poznań, 2008.
Bandele B., Chłopak z Birmy, Rebis, Poznań, 2009.
Updike J., A potem, Rebis, Poznań, 2009.
Fitzgerald F. S., Czuła jest noc, Rebis, Poznań, 2010.
Hustvedt S., Amerykańskie smutki, Rebis, Poznań, 2011.

Sztuki teatralne opublikowane:

Wrzawa, „Dialog”, 1982, nr 3.
Daniel, „Dialog”, 1996, nr 9.

Sztuki teatralne zrealizowane:

Gra, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1970.
Szansa, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1972.
Ostatnia wieczerza, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1972.

Reżyseria:

Redliński E., Czworokąt, Teatr Dramatyczny, Gdynia,1977.
Moczarski K., Rozmowy z katem, Teatr Dramatyczny, Gdynia, 1978.
Bryll E., Słowik, Teatr Muzyczny, Gdynia, 1980.
Pleziry i szagrymy królowej jej mości (wg Muszyńska – Hoffmanowa H., Panie na Wilanowie) , Bałtycki Teatr Dramatyczny, Koszalin, 1984.
Iwaszkiewicz J., Pod akacjami, Bałtycki Teatr Dramatyczny, Koszalin,1984.
Molier J. B., Świętoszek, Bałtycki Teatr Dramatyczny, Koszalin, 1985.

Krzysztof Wójcicki
Krzysztof Wójcicki (1955 – 2013)

Polonista, prozaik, dramaturg, eseista, znawca Kaszub i Pomorza. Absolwent teatrologii na Uniwersytecie Gdańskim, doktor nauk humanistycznych. W pierwszej połowie lat 90. bardzo aktywnie uczestniczył w kreowaniu życia kulturalnego Gdyni. Najpierw – od 1979 roku – był kierownikiem literackim, a potem – od 1991 roku – dyrektorem gdyńskiej sceny, zwanej jeszcze Teatrem Dramatycznym. To właśnie on zmienił jej nazwę na dzisiejszą – Teatr Miejski.

Jako dramaturg debiutował w 1988 r. w Teatrze Wybrzeże sztuką „Wolność dla Barabasza”. Kolejne dramaty („Apassionata”. „Księga Bałwochwalcza”, „Powrót Łazarza”) przyniosły mu rozgłos w Polsce i zagranicą.

W prozie Wójcickiego zauważyć można jego szerokie zainteresowania historią

i kulturą Kaszub. Ważne miejsce w jego twórczości stanowi tzw. Triada kaszubska („Rozmowy z Mokwą”, „Rozmowy z księdzem Hilarym Jastkiem”, „Rozmowy z Albrechtem Grafem von Krockow”).

W ostatnich latach szczególnie zaangażował się w badania na temat życia Heleny Modrzejewskiej, które zaowocowały dysertacją na Wydziale Filologiczno – Historycznym UG w 2005 r. Wójcicki doprowadził do potwierdzenia jej arystokratycznego pochodzenia (z książęcego rodu Sanguszków). Opracował także

i wydał po polsku odnalezioną w Ameryce baśń „Titi, Nunu i Klembolo, czyli przygody dwóch liliowych chłopczyków i psa o sześciu nogach”, którą napisała dla swego wnuka. Zmarł w 2013 r. w Kalifornii, gdzie zbierał materiały o zaginionym filmie, w którym zagrała ta aktorka.

Problematyka Kaszub i Pomorza:

Rozmowy z Mokwą, Imprimatur, Gdynia, 1989.
Rozmowy z Albrechtem Grafem von Krockow, Imrpimatur, Gdynia, 1997.
Nad dachami Sopotu, Imprimatur, Gdynia, 2001.
Saga rodu von Krockow, Imprimatur, Gdynia, 2001.
Rozmowy z księdzem Hilarym Jastkiem, Imprimatur, Gdynia, 2002.
Sonata krokowska, Arcadia – Polsko – Amerykańska Fundacja Wspierania Kultury, Gdynia, 2008.
Mój przyjaciel trup. Opowieść o życiu i śmierci Albrechta Grafa von Krockow, Słowo/Obraz Terytoria, Gdańsk, 2009.

Materiały dotyczące biografii Heleny Modrzejewskiej:

Amerykański debiut teatralny Heleny Modrzejewskiej. Legenda i prawda (praca doktorska), Gdańsk, 2005.

Bajki i baśnie:

Bajki i baśnie gdyńskie, Imprimatur, Gdynia, 2000.
Bajki i baśnie kościerskie, Imprimatur, Gdynia, 2002.
Bajki i baśnie puckie, Imprimatur, Gdynia, 2004.
Bajki i baśnie sopockie, Arcadia, Gdynia, 2006.

Sztuki teatralne:

Apassionata, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1974.
Wolność dla Barabasza, Teatr Wybrzeże, Gdańsk, 1988.
Księga Bałwochwalcza, Teatr im. Juliusza Osterwy, Gorzów Wielkopolski, 1989.
Powrót Łazarza, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego, Płock, 1991.

Słuchowiska radiowe:

Portret w ogniu, Polskie Radio, Program Pierwszy, 2004.

Filmy:

Pożegnanie z Krokową, reż. Krzysztof Kalukin, Telewizja Polska, Wrocław, 2003.

Wojciech Fułek
Wojciech Fułek (1964-)

Poeta, scenarzysta, publicysta, wiceprezydent Sopotu. Urodzony 14 czerwca 1957 r. w Sopocie. Autor zbiorów wierszy Nikt, nigdy, nikogo i Ciąg dalszy (1995) , tomu felietonów Krótki kurs przysposobienia do życia jako takiego dla płci obojga (1994) , scenariuszy filmów telewizyjnych (I nie żałuj tego, Partie, pieniądze, rock and roll) oraz autor cyklu „Muzyczna Fala” w „Toposie” dotyczącego historii muzyki rozrywkowej. W 2007 roku wraz z Romanem Stinzingiem-Wojnarowskim napisał „Kurort w cieniu PRL-u. Sopot 1945-1989”. To nostalgiczny album o Sopocie, przedstawiający historię najnowszą miasta, zawiera kalendarium prasowe od roku 1945 do 1989, wzbogacony prawie 700 ilustracjami i zdjęciami. Album uzyskał w tym roku prestiżową nagrodę Pro Libro Legendo 2007. Jest to wyróżnienie, jakie od 19 lat przyznają gdańscy bibliotekarze z Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej.

Twórczość indywidualna

Ciąg dalszy, Gdańsk 1995
Krótka chwila nieśmiertelności, Sopot 2003
Krótki kurs przysposobienia do życia jako takiego dla płci obojga czyli Fragmenty większej całości, Sopot 1994
Książka pod tytułem, Sopot 1999
Miasto i ludzie, Gdańsk 2001
Nikt, nigdy, nikogo, Gdańsk 1987
Sopot: sezon, miejsca, chwile, Sopot 2002
Od huzarów śmierci do Eltona Johna. 100 lat Opery Leśnej w Sopocie, Sopot 2009

Prace zbiorowe

Kurort w cieniu PRL-u. Sopot 1945-1989./ Roman Stinzing-Wojnarowski
Sopot : cztery pory roku / Maciej Szemelowski

Prace redakcyjne

Stachura J.: Wspomnij Grabówek: (wybór wierszy 1998 – 2002) , red. Wojciech Fułek

Ewa Kuczkowska
Ewa Kuczkowska (1957-)

ewa kuczkowskaUrodziła się w 1957 roku w Sopocie. Poetka i tłumaczka. Ukończyła romanistykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Podczas studiów związała się z grupą poetycką „Drzewo”. Opublikowała arkusz poetycki „Sanatorium Zmierzchu” i tom wierszy „Pochód”. Wydrukowany w 1991 roku tomik poetycki „Szkło”, decyzją autorki (zmiany w tekstach) został skierowany na przemiał. Pierwsza w Polsce zainteresowała się twórczością dramaturgiczną Rolanda Topora. W latach 1995-1998 przetłumaczyła i opublikowała pięć jego książek, w tym dwa zbiory dramatów. W 1996 roku otrzymała Nagrodę Literacką Wojewody Gdańskiego.

Przekłady

Bruckner P.: Pałac Klapsów, Gdańsk 1998
Gaxotte P.: Rewolucja francuska, Gdańsk 2001
Ribes J-M.: Bitwy, Gdańsk 2000
Topor R.: 3 [Trzy] dramaty paniczne, Poznań, 1995
Topor R.: Don Juan albo Ja i ja, Gdańsk 1999
Topor R.: Dzidziuś pana Laurenta, Gdańsk 1999
Topor R.: Dziennik paniczny, Gdańsk 1996
Topor R.: Najpiękniejsza para piersi na świecie, Gdańsk 1995
Topor R.: Pamiętnik starego pierdoły, Gdańsk 1999
Topor R.: Portret Suzanne, Gdańsk 1999
Topor R.: Święta księga cholernego Proutto, Gdańsk 1998

Maria Zofia Pruszkowska-Karwowska
Maria Zofia Pruszkowska-Karwowska (1910-1973)

Urodzona w Częstochowie, w latach 50-tych przeniosą się do trójmiasta, by potem zamieszkać na stałe w Sopocie. Debiutowała w 1957 roku opowiadaniem „Cała załoga na pokład”, w rok później nagrodzona za opowiadanie „O dwóch wikingach i jednej wikingowej”. Od 1962 roku członek Związku Literatów Polskich, a także Zarządu Oddziału Gdańskiego ZLP. Zmarła 30 kwietnia 1973 roku i pochowana została na cmentarzu komunalnym w Sopocie.

Źródło: Golec J.: Sopocki Album Biograficzny

Twórczość indywidualna

Piękne dni Aranjuezu, Gdynia 1962
Prześlę panu list i klucz, Gdynia 1968
Życie nie jest romansem, ale…
Siedem babek i jeden dziadek

Wspólnie z Zofią Krippendorf:
Głowy nie od parady
Kapitanówna, Gdynia 1967

Jerzy Tomaszkiewicz
Jerzy Tomaszkiewicz (1944-2001)

jerzy tomaszkiewiczPoeta, dramatopisarz, dziennikarz (m.in. redaktor naczelny „Kuriera Morskiego”) . Współtwórca powstałej w Warszawie w 1973 roku Konfederacji Nowego Romantyzmu, od 1991 roku mieszkaniec Sopotu, współzałożyciel i prezes Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki „Brodwino”. Edytor i historyk literatury pokolenia wojennego. Zmarł w 2001 roku.

Twórczość indywidualna

Gorzki obłok, Warszawa 1978
Kolczaste szczęście: wiersze dla Marzeny, Gdańsk 1993
Sztandar pod szafą, 1999
Upołowieni, Sopot 1995

Udział w antologiach i publikacjach zbiorowych

Bojarski W.: Pożegnanie z mistrzem, zebrał i oprac. J. Tomaszkiewicz, Warszawa 1983
Bojarski W.: Ranny różą, zebrał i oprac. J. Tomaszkiewicz, Warszawa 1973
Debiuty poetyckie 1978: antologia, wybór, oprac. i red. Jerzy Leszin-Koperski, Andrzej Krzysztof Waśkiewicz, Warszawa 1979
Miejsce obecności: jednodniówka literacka Sopockiego Klubu Pisarzy i Przyjaciół Książki „Brodwino”, pod red. J. Tomaszkiewicza, Sopot 1993
Miejsce obecności: antologia pisarzy Sopotu, wybrał i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 1996
Miejsce obecności ’97: antologia pisarzy Sopotu, wybór i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 1997
Miejsce obecności ’98: antologia pisarzy Sopotu, wybór i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 1998
Miejsce obecności ’99: antologia pisarzy Sopotu, wybór i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 1999
Miejsce obecności 2000: antologia pisarzy Sopotu, wybór i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 2000
Miejsce obecności 2001: antologia pisarzy Sopotu, wybór i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 2001
Od Staffa do Wojaczka: poezja polska 1939-1985: antologia. T. 2, [oprac.] Bohdan Drozdowski, Bohdan Urbankowski, Łódź 1991
Portrety twórców „Sztuki i Narodu”, Warszawa 1983
Stajnia: antologia grupy poetyckiej, wybór i oprac. J. Tomaszkiewicz, Sopot 1997

Stanisław Dejczer
Stanisław Dejczer (1931 – 2012)

Pisarz urodził się w Grudziądzu. W 1952 r. ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu
Poznańskiego, a rok później Socjologię na Wydziale Humanistycznym. W 1953 r.
zdał także egzamin do szkoły teatralnej, podejmując jednocześnie współpracę z
Radiem Gdańsk.
Autor licznych opowiadań i około 30 słuchowisk radiowych. Współpracował z
kabaretami literackimi, m. in. „Dudek”, i „TO TU”. W latach siedemdziesiątych
jako współautor napisał cztery sztuki muzyczne grane przez wiele lat w Polskim
Radiu. W 1969 r. wydał pierwszą książkę – zbiór opowiadań satyrycznych „Pęknięty
włos”.
Laureat licznych nagród literackich. Członek Stowarzyszenia Pisarzy
Polskich i Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego. Mieszkał w Sopocie od 1995 r.
Powiedział: „Sopot to magiczne miejsce, które przyciąga jak magnes. Tu już
pozostanę… Aż do końca…”. Zmarł 15 grudnia 2012 r.

Słuchowiska radiowe:
Uroczyste wyjście do lasu
Miłość bezrobotnego egoisty

Proza:
Pęknięty włos, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1969.
Marynarz, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1970.
Strach, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk, 1983.
Kochanek Hitlera, Dom Wydawniczy Rebis, 1994.
Manekin, Zyska i s-ka, 2003.
Powrót bliźniaka
Trójkąt
Człowiek w trzech mundurach, ZYSK, Poznań, 2011.

Sztuki teatralne:
Sobowtór, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego, Płock 1994.
Manekin, czyli kochanek Hitlera, Teatr Śląski, Katowice 2006.
Imieniny egoisty
Zderzenie z motylem
Mutanta
Uroczyste wejście na drzewo

Jan Michał Samsonowicz
Jan Michał Samsonowicz (1944 – 1983)

Filolog i poeta. Ukończył filologię polską na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Był członkiem Związku Literatów Polskich.
Znany jest z działalności opozycyjnej przeciwko władzy komunistycznej w Polsce. Brał czynny udział w studenckich wydarzeniach marcowych w 1968 r. Drukował i kolportował ulotki na Politechnice Gdańskiej. Kilka lat później trafił do kręgu duszpasterstwa akademickiego oo. Dominikanów. Od 1976 r. był już stałym członkiem konspiracyjnego nurtu niepodległościowego. Jako członek ROPCiO działał w środowisku „Bratniaka”. Był sygnatariuszem listu (wiosna 1976 r.) środowiska akademickiego Lublina i Gdańska w proteście przeciwko zmianom w Konstytucji (kierownicza rola PZPR i sojusz ze Związkiem Radzieckim) i gdańskiego listu o powołanie specjalnej komisji sejmowej w celu ustalenia nadużyć władzy w Radomiu i Ursusie. Po czerwcu 1976 r. pomagał prześladowanym robotnikom Ursusa i Radomia. Od 1979 r. współtworzył Ruch Młodej Polski i był jego rzecznikiem. Razem z pozostałymi członkami RMP wspomagał strajk sierpniowy w 1980 r. Był członkiem Zarządu Regionu Gdańskiego „Solidarność”, jego delegatem na pierwszym zjeździe w 1981 r. oraz współtwórcą i przewodniczącym „Solidarności” w Akademii Medycznej w Gdańsku. Od X 1980 r. pełnił także funkcję redaktora pisma „POMOST” wydawanego przez tą uczelnię.
Brał udział w strajkach, m.in. w tzw. Sali Herbowej Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku oraz na przełomie maja i czerwca 1981 r. w głodówce w Akademii Medycznej, która miała na celu zmusić władzę do zwolnienia więźniów politycznych.
Po otrzymaniu przez Czesława Miłosza literackiej nagrody Nobla uzyskał zgodę Niezależnej Oficyny Wydawniczej „Nowa” na wykonanie przedruku tomiku poezji noblisty pod tytułem „ Światło dzienne”. Sam napisał przedmowę do tego wydania. Przedsięwzięcie było znaczne, nakład wyniósł około 7000 egzemplarzy wydanych w warunkach konspiracyjnych.
W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. został aresztowany w swoim mieszkaniu. Wraz z innymi internowanymi przewieziono go do Strzebielinka koło Wejherowa. Po kilku miesiącach znalazł się w ciężkim więzieniu w Iławie, a następnie w Kwidzynie, skąd został zwolniony 16 VII 1982 r. Pozostawał pod ciągłym nadzorem SB.
Zginął 30.06.1983 r. w tajemniczych okolicznościach. O świcie znaleziono jego zwłoki wiszące na pasku na bramie do Stoczni Gdańskiej. Niewiadomo, czy było to samobójstwo. Pochowany został na cmentarzu katolickim w Sopocie.

Marek Idczak
Marek Idczak (1964-)

Marek IdczakProzaik. Laureat Pierwszej Nagrody w Konkursie Literackim Uniwersytetu Gdańskiego (2002) . Zbigniew Żakiewicz, przewodniczący jury tego konkursu, pisał o nim: „mistrzostwo stylu, wrażliwość na uroki przyrody i sopockiej inności, aura tajemniczości sprawiają, że proza Idczaka pozostaje na długo w pamięci”. Mieszka w Gdańsku.

Twórczość indywidualna

Opowiadania z Ogrodowej, Warszawa 2004
Słony wiatr, Kraków 2007

Krzysztof Kuczkowski
Krzysztof Kuczkowski (1955-)

krzysztof kuczkowskiPoeta i eseista, krytyk i recenzent literacki, redaktor naczelny dwumiesięcznika „Topos” oraz magazynu muzyków „Gitara i Bas”. Urodzony 31 maja 1955 roku w Gnieźnie. Filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza ukończył w 1978 roku. Współzałożyciel grupy poetów i malarzy „Drzewo”. Od 1981 roku mieszka w Sopocie. Debiutował tomem wierszy „Prognoza pogody”, następnie wydał zbiory poezji „Pornografia”, „Ciało i cień” oraz „Trawa na dachu”. Dwukrotny laureat konkursu literackiego „Czerwonej Róży” (1979 -1980) .

fot. P. Dakowicz

Oficjalna strona Krzysztofa Kuczkowskiego http://topos.iq.pl/kuczkowski/index.php

Twórczość indywidualna

Anioł i góra: wiersze z lat 1980-1995, Bydgoszcz 1996
Ciało, cień, Bydgoszcz 1989
Diabelskie bajki i baśnie pióra Krzysztofa z Sopot, Sopot 1996
Niebo w grudniu, Bydgoszcz 1997
Pogo, Gdańsk 1993
Pornografia, Bydgoszcz 1981
Prognoza pogody, Warszawa 1980
Stado, Gdynia 1995
Tlen, Sopot 2003
Trawa na dachu: (wiersze 1989-1991) , Sopot 1992
Widok z dachu: wiersze, zapiski, dialogi, Gdańsk 1994
Wieża widokowa: wybór wierszy 1978-1998, Gdynia 1998

Irena Przewłocka
Irena Przewłocka (1911-1993)

Prozaik, publicystka, autorka literatury dla dzieci i młodzieży. Urodziła się 28 sierpnia 1911 roku w przewlockaKaczanówce (ZSRR) . Studia polonistyczne ze stopniem doktora ukończyła na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Od maja 1945 roku mieszkała w Sopocie. Współorganizatorka życia kulturalnego na Wybrzeżu. Długoletni współpracownik tygodnika młodzieżowego „Płomyk”. Członek Związku Literatów Polskich i od roku 1980 członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Debiutem literackim autorki był esej o tragizmie Żeromskiego, opublikowany w 1938 roku. Pierwsza powieść pt.: „Miasto w ogniu” ukazała się w 1949 roku. Zmarła w 1991 roku.

Twórczość indywidualna

Baśnie indiańskie, Warszawa 1971
Błędne ognie na Ukajali, Gdynia 1961
Czciciele Kojota i Kruka, Gdynia 1968
Dom ze szkła, Gdynia 1966
Dziecko diabła, Gdańsk 1971
Miasto w ogniu, Warszawa 1949
Niewidoczne ślady, Gdańsk 1980
Szlak wielkiej przygody: opowiadania dla młodzieży, Gdynia 1963
Światło na maszcie, Gdańsk 1951
W sercu kanadyjskiej puszczy, Gdańsk 1986
Z którego paragrafu?, Gdynia 1957
Zerwane pieczęcie, Gdańsk 1973
Złoty Jack, Gdynia 1959

Wojciech Witkowski
Wojciech Witkowski (1939-)

witkowskiPoeta, prozaik, publicysta, autor książek dla dzieci. Urodził się 22 kwietnia 1939 roku w Gdyni. Ukończył Filologie Polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Pracował jako nauczyciel, stoczniowiec, dziennikarz. Debiutował w 1966 roku zbiorem wierszy Arras i dzień. Następnie wydał tomy poezji Czekając na syna (1967) , Do poematu (1978) , opowiadania Zwykłe sprawy (1976) i powieść Żegnanie przedmieścia (1985) . Największą popularność przyniosły mu książki dla dzieci: Burzliwe dzieje pirata Rabarbara (1979, 1983, 1992) – adaptowane na scenę i przedstawienie w telewizji, oraz Dalsze burzliwe dzieje pirata Rabarbara (1986) – wyróżnione w XI edycji Premio Europeo di Letteratura Giovanile „Pier Paulo Vergerio” (Padwa 1987) .

Twórczość indywidualna

Arrasy i dzień, Gdynia 1966
Burzliwe dzieje pirata Rabarbara, Warszawa 1979
Czekając na syna, Gdynia 1967
Dalsze dzieje pirata Rabarbara, Warszawa 1986
Do poematu, Gdańsk 1978
Zwykłe sprawy, Gdańsk 1976
Żegnanie przedmieścia, Gdańsk 1985

Najnowsze Wiadomości

ZAPRASZAMY DO ZAPOZNANIA SIĘ Z BIBLIOGRAFIĄ PISARZY
W Górę